Εισαγωγή
|
 Το δάσος του Λαϊλιά, ψηλά στην οροσειρά της Βροντούς, από πλευράς φυσικών καλλονών έχει έντονη αισθητική παρουσία και φυτοκοινωνιολογική σημασία. Είναι ένα ψηλό δάσος οξυάς και δασικής πεύκης με έκταση 33.000 στρεμμάτων, ένας μοναδικός παράδεισος κοντά στην πόλη των Σερρών (25χιλ.),συνδεδεμένος με χίλιες παραδόσεις και ιστορίες. Ορεινό σύμπλεγμα , με ψηλότερη κορυφή τα 1850 μ. (Αλή Μπαμπάς), με δασοκάλυψη 83% και με οδικό δίκτυο 110 χιλ. Αποτελεί ένα σπάνιο παράδειγμα αρμονίας ανάμεσα στο άγριο τοπίο και τη θαυμαστή ομορφιά της φύσης. Τα πανύψηλα δέντρα, οι απότομες χαράδρες, οι απόκρημνοι και τεράστιοι βράχοι και γενικά η μαγευτική τοποθεσία σαγηνεύουν πραγματικά τους λάτρεις του βουνού και της υπαίθρου. Το χειμώνα το δάσος περιβάλλεται με πραγματικό Αλπικό μεγαλείο, καθώς καλύπτεται με παχύ στρώμα χιονιού. Στην κορυφή "Αλή Μπαμπάς" υπάρχει μια δροσερή πηγή με εξαιρετικό νερό , το οποίο χρησιμοποιούσαν παλαιότερα για την παρασκευή των περίφημων "Ακανέδων" (λουκούμια) , που και σήμερα αποτελούν παραδοσιακό τοπικό γλύκισμα των Σερρών. H περιοχή ,λόγω των εξαιρετικών καιρικών συνθηκών, προσφέρεται όλες τις εποχές του έτους για περιπάτους, πικ-νικ, αθλητισμό, ορειβασία, ενώ ιδιαίτερα το χειμώνα προσφέρεται και για χειμερινά σπορ (σκι) στις χιονοδρομικές πίστες που διαθέτει. Τα διεθνή περιποιητικά μονοπάτια Ε4 και Ε6 διέρχονται από τον Λάϊλιά, για να συνεχίσουν ατεό κει και πέρα τη διαδρομή τους.
Από πλευράς φυσικών θέλγητρων, οι απόκρημνοι και τεράστιοι βράχοι φιλοξενούν μεγάλα θηλαστικά και πτηνά σπάνια. Οι λιγοστές καφετιές αρκούδες βρίσκονται στο βόρειο απόκρημνο τμήμα του, ζαρκάδια, αγριογούρουνα, βίδρες, αρπακτικά, αγριόγαλοι, αγριόκοτες, ακόμα και πεδινές πέρδικες αποτελούν τον θαυμαστό φυσικό του κόσμο. Από πλευράς επισκεπτών κατά την χειμερινή περίοδο ο αριθμός επισκεπτών ανέρχεται στις 10 χλμ. τουρίστες. Στα 1500μ. υπάρχει ακόμα και ένο ορειβατικό καταφύγιο σύγχρονο το οποίο μπορεί να στεγάσει 80 άτομα ημερησίως με διανυκτέρευση.
|
Ιστορία
|
|
Ο νομός Σερρών είναι ένας από τους 13 νομούς της Μακεδονίας. Πρώτη φορά εμφανίζεται στην Ιστορία η πόλη στις αρχές του 5ου αιώνα π.χ. Την αναφέρει ο Ηρόδοτος με το όνομα Στρίς. Αργότερα ο Ρωμαίος Τίτος Λίβιος την αποκαλεί Sira. Με το όνομα Σερραι μνημονεύεται από τον 5ο αιώνα μ.Χ. Σήμερα έχουν διασωθεί μερικά ευρήματα από τον 5ο με 6ο π.Χ.
Αν και τα υπάρχοντα ιστορικά στοιχεία για το ορεινό συγκρότημα της Βροντούς, πον περιλαμβάνει και το δάσος Λαϊλιά, δεν είναι ικανά να αποδώσουν την πλήρη ιστορική εξέλιξη της περιοχής, δείχνουν ωστόσο ότι η συγκεκριμένη περιοχή δεν αποτελούσε ένα ανεξάρτητο ορεινό τμήμα, ξεκομμένο απο την ανθρώπινη δραστηριότητα της γειτονικής πεδιάδας των Σερρών, πον ήταν μάλιστα ιδιαίτερα έντονη από τους αρχαιοτάτους χρόνους. Επί Τουρκοκρατίας είχαν στον Λαϊλιά θερινές κατοικίες δνο χιλιάδες πρόκριτοι του νομού και οι Μπέηδες έστελναν εκεί τα χαρέμια τους για να παραθερίσουν. Υπήρχαν τότε εκεί 40 περίπον τζαμιά, χάνια, πολλά Μοναστήρια, σχολεία και χιλιάδες άλλα διάφορα κτίρια, δηλ. ολόκληρη πόλη. Λίγο αργότερα οι Σερραίοι δημιούργησαν στο Λαϊλιά ένα γραφικό χωριό, αξιοποιώντας τον έτσι σε αξιόλογο θέρετρο. Ο Β' παγκόσμιος πόλεμος όμως ερήμωσε εκεί τα πάντα. Τη μαγευτική ομορφιά τον Λαϊλιά εξυμνεί από το 1668 ο Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπής, πον αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο για τον "Επαινο του μεγάλου Θερέτρου των Σερρών" στο περιηγητικό του σύγγραμμα. "Το Θέρετρο αυτό", γράφει, "είναι διάσημο σ' όλη την Ρούμελη, την Αραβία και την Περσία. Είναι τόπος με λαμπρό κλίμα, αληθινός θελξικάρδιος παράδεισος, ανώτερος του οποίου δεν υπάρχει. Στο θέρετρο αυτό ο κόσμος το καλοκαίρι χρειάζεται πανωφόρι, γιατί μερικές φορές χιονίζει καί το κρύο είναι δριμύτερο από το χειμώνα".
Ακτή Νέων Κερδυλλίων |
Διασχίζοντας το δάσος |
Ο Λαϊλιάς δεν άφησε ασυγκίνητο ούτε το Γάλλο πρόξενο και περιηγητή Cousinevy, ο οποίος , όταν επισκέφθηκε τις Σέρρες το 1814, αφιέρωσε πολλές σελίδες για να πλέξει το εγκώμιο του μαγευτικού αυτού δάσους. Τα Τουρκικά νεκροταφεία , υπολλείμματα των οποίων υπάρχουν ακόμα , θυμίζουν την εγκατάσταση των κατακτητών στο όμορφο δάσος. Ξαναζωντανεύουν με την παρουσία τους το θρύλο της Κατίγκας,της κοπέλας που αυτοκτόνησε πέφτοντας απ' τον ομώνυμο βράχο, για να μη παντρευτεί αυτόν που δεν ήθελε,το ήθελε,το Μωαμεθανό. Στο βράχο αυτό, που σήμερα συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των επισκεπτών και που βρίσκεται στο χείλος μιας βαθιάς χαράδρας, η οποία στη θέα της κόβει την ανάσα προκαλώντας δέος, οδηγεί ένα Λαϊλιάς: 'Ενα τμήμα του δάσους γραφικό μονοπάτι, που ξεκινά απ' την καρδιά του δάσους. Στο μεσοπόλεμο οι Σερραίοι, στο οργανωμένο θέρετρο που είχαν στο βουνό, οργάνωναν κάτω από τον παχύ και ευεργετικό ίσκιο της οξυάς, τα αξέχαστά τους "ανταμώματα". Οι κτηνοτρόφοι νομάδες Βλάχοι είχαν στεριώσει στα χαμηλότερα και ηπιότερα επίπεδα του δάσους, χτίζοντας οικισμό,στον οποίο ξεχώριζε η εκκλησία, καμωμένη με πολύ μεράκι και ευλάβεια. Βουβά χαρακώματα από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο βρίσκονται ακόμη και σήμερα στις βόρειες παρυφές του Λαϊλιά, ενώ στις πέτρινες, γρανιτώδεις εξάρσεις του βουνού, ο αέρας ζωντανεύει ιστορίες θυσίας της ανθρώπινης πορείας στο χώρο και στο χρόνο.
|