Ο ορειβάτης θα μελετήσει πριν ξεκινήσει τον ορειβατικό χάρτη και θα δει ότι για να φθάσει από το χωρίο Χ στην κορυφή Κ πρέπει να κατευθυνθεί προς τις 45 ας πούμε μοίρες, παρακάμπτοντας τα φυσικά εμπόδια.
Ο χάρτης έχει τη γλώσσα του, που την γνωρίζουμε ώστε να τον διαβάζουμε. Στο υπόμνημα (memorandum) βλέπουμε τα σύμβολα δια των οποίων «περιγράφονται» τα διάφορα που περιέχει ο χάρτης πχ τις ισοϋψείς καμπύλες, κορυφές, δρόμους, μονοπάτι, ρεματιές, καταφύγια ή άλλα κτίσματα κλπ.
Αναγνώριση καταφανών σημείων σημαίνει να μπορεί ο παρατηρητής να μεταφέρει στον περιβάλλοντα φυσικό χώρο αυτά που βλέπει στο χάρτη αντιστρόφως.
Βλέπουμε πχ μπροστά μας δυο κορυφές, πρέπει να είμαστε σε θέση να τις βρούμε στο χάρτη μας. Ή φτάσαμε σ΄ενα εκκλησάκι στο βουνό, σε μια πηγή, μια γέφυρα, σ΄ενα ορεινό δρόμο ή βλέπουμε κάτω ένα χωριό. Όλα αυτά οφείλουμε να τ΄αναγνωρίσουμε.
'Η αντιστρόφως τις πληροφορίες που μας δίνει ο χάρτης να τις μεταφέρουμε στο φυσικό περιβάλλον ώστε να το «αναγνωρίσουμε». Σημειώνει πχ ο χάρτης ένα ψηλό βράχο που πρέπει να είναι ορατός απ τη θέση που βρισκόμαστε. Πρέπει να μπορούμε τον εντοπίσουμε. Η αναγνώριση καταφανών σημείων όπως ονομάζουμε τα φυσικά ή τεχνητά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος είναι τέχνη και απαιτεί προσεχτική παρατήρηση χάρτη - περιβάλλοντος, πείρα, ισχυρές διόπτρες και φυσικά προσοχή.
Φυσικά στην ομίχλη ή κακοκαιρία τα πράγματα είναι πολύ ποιο δύσκολα αλλά τότε έχουμε και τη μεγαλύτερη ανάγκη «αναγνώρισης».
Η ορειβασία είναι κάτι που δεν μαθαίνεται θεωρητικά αν και όπως είπε ο σοφός νομοδιδάσκαλος Γ. Μαριδάκης - ουδέν πρακτικότερον της θεωρίας-
Ένας πεπειραμένος ορειβάτης θα βοηθήσει τον νέο και θα τον μυήσει στα μυστικά του προσανατολισμού, της αυτοπροστασίας και γενικά της ορειβασίας.
Η ορειβασία καλλιεργεί, τέρπει και αναπτύσσει το σώμα, τη ψυχή και το πνεύμα.
